ชายผู้หนึ่งส่งเสียงกระซิบ "พระเจ้า โปรดตรัสกับข้าด้วย"
เสียงนกในท้องทุ่งขับขาน แต่เขาก็ไม่ได้ยิน

เขาจึงตะโกนต่อไปว่า "พระเจ้า โปรดตรัสกับข้าด้วย"
เสียงฟ้าคำรามข้ามนภามาศ แต่เขาก็ไม่ได้ฟัง

ชายคนเดิมมองไปรอบตนเอง กล่าวว่า
"พระเจ้า โปรดให้ข้าได้เห็นพระองค์ด้วยเถิด"
ดาวดวงหนึ่งกระพริบแสงแจ่มจรัส แต่เขาก็ไม่เห็น

เขาตะโกนต่อไปว่า "พระเจ้าโปรดสำแดงการอัศจรรย์สักอย่างหนึ่ง"
ชีวิตหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น แต่เขาก็ไม่สังเกต

เขาร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง
"สัมผัสข้าด้วยเถิดพระเจ้า ให้ข้ารู้ว่าพระองค์อยู่ที่นี่"
จากเบื้องบน พระเจ้าเอื้อมหัตถ์ลงมาแตะชายคนนั้น
แต่เขากลับใช้มือปัดผีเสื้อที่บินมาเกาะ
และเดินจากไป

ขอบบทความนี้มาก ชอบการเปรียบเทียบของเขามากเลย ลึกซึ้งดี

ข้อความนี้เครดิตมากจากข้อความของคุณ Santah ในบอร์ดท่านโอษฐ์

ซึ่งจริงๆแล้วคัดลอกมาจากหนังสือของของ รูธ ฟิเชล ชื่อ ใจเราบางเบาดั่งขนนก อีกทีหนึ่ง

พักนี้เล่นเกมหนักไปจนไม่ว่างทำธีมใหม่ซักที ทั้งที่สัญญาไว้แท้ๆ อาจเป็นเพราะบล้อกมันเงียบๆเลยไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่ ยังไงก็จะทำให้ได้ อิอิ รอไปก่อนแล้วกันนะ

งึมๆ จาว่าไงดีหล่ะ คือตอนนนี้กำลังว่าจะเปลี่ยนทีมใหม่แต่ว่ายังไม่มีเวลามาทำเลย -*- ตอนนี้ทุเรศลูกตามาที่สุดเลย 555+

อายจังขอปิดบล็อกเอาไว้ก่อนดีก่า อายคนเค้า ไว้ทีมใหม่สวยๆเสร็จจาเปิดจ้า

อันที่จริงแล้วมันก็ยังเข้ามาได้อยู่อ่านะแต่มันไม่ค่อยจาสวยซักเท่าไหร่ไว้หลังสอบมีเวลาจามาทำใหม่ก็แล้วกัน บะบาย

มาดูๆไปแล้วพักนี้ดูเหมือนว่าตัวเราเองเหมือนไร้สาระไปจริงๆ -*- ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะว่างานเยอะมากจนเคลียดและบ้าไปแล้วมั๊งนะ

อาจาร์ยนี้ก็ด้วย จาอารายกานนักหนาก็ไม่รู้ ตอนต้นๆเทอมนี้ว่างกันจังเชียะ พอมาท้ายเทอมก็ว่า "คะแนนไม่พอ" บ้าง อะไรก็ไม่รู้บ้าง สบายเกินไปละ คนที่หนักก็คนเรียนอ่าสิ วิชานั้นก็รายงาน วิชานี้ก็รายงาน มาพร้อมกันเลยเหรอ ตอนต้นๆเทอมไหงไม่เก็บคะแนนกันฟ่ะ -*-

ถ้าเป็นแบบว่าต้นๆเทอมสั่งแล้วไม่ส่งงาน เออ อันนี้มันก็น่าจาตกไป แต่ไอ้ที่ว่าต้นๆเทอมไม่สั้งงานแล้วมาปั่นคะแนนให้เต็ม 100 มันน่าเกลียดเกินปาย ไม่สงสารคนทำบ้างรึไงนะ ไอ้คนทำๆแทบตายคนสอนสบายจิงๆ

เป็นเพราะแบบนี้รึเปล่าการศึกษาไทยถึงได้ตกต่ำลงเรื่อยๆ คนที่มีความรู้ ความสาสมารถไปเป็นหมอ เป็นวิศวะหมด คนที่ไม่เก่งก็มาเรียนครู เรียนครูคุรุศาสตร์ยังดีนะ แต่เรียนราชฏัช(เขียนถูกป่าวหว่า ?) ก็มาสอนได้นี้สิ งึมๆ หลายคนนะที่ดีแต่บางคนเท่านั้นหล่ะ (แล้วจามาบ่นทามมาย -*-)

เออจริงสิ เรื่องลูกๆกันต่อดีกว่า พักนี้ดอกมะม่วงกำลังสร้างปัญหาหนักมากๆกะลูกรักของวีเป็นอย่างมากเลย เพราะพักนี้ไม่ค่อยได้มีเวลาตรวจสภาพน้ำซักเท่าไหร่เป็นเพราะงานหนักกมาก ทำเอาปวดหัวไปเลย

ที่ว่าดอกมะม่วงมันก่อปัญหานั้นมันเป็นประจำทุกๆปีเลยหล่ะเพราะมันต้นสูงมาก มี 2 ต้นหน่ะ ต้นนึงทางเหนือ ต้นนึงทางใต้ แต่บ่อปลาคาร์ฟวีสิมานอยู่ตรงกลางพอดี อันที่จริงตอนสร้างเพราะคิดว่ามันร่มดีหรอก แต่พอมะม่วงเป็นดอกนี้สิมันทำเอาน้ำเสียหมดเลย

ทั้งดอกที่ไม่ติด ทั้งยางมะม่วง (เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย ดอกมะม่วงปล่อยน้ำยางได้นะคับ เป็นน้ำที่ออกมาจากเกศรตัวเมียเพื่อจับละอองของเกศ

รตัวผู้ และช่วงเย็นๆ มันจามีมากจนตกลงมาบนพื้น เหนอะหน่ะสร้างความลำคาญเป็นอย่างมาก

พูดถึงยางดอกมะม่วงแล้วมันทำเอานาฮา (ชื่อมอไซด์วีเอง โซนิคสีบรอนซ์เหมือนนาฮาเลยตั้งชื่อว่า นาฮา 555+) เปื้อนหมดเลยเพราะว่ายางมันตกใสเป็นเหตุใต้องล้างบ่อยๆไม่งั้นเวลาขี่ไปเด๋วหมองหมด อิอิ

มาเรื่องบ่อปลาวีต่อ (นอกเรื่องตลอดเลย) ที่น่าตกใจและเสียใจมากเลยเพราะว่าดอกมะม่วงที่มันตกลงในบ่อหน่ะมันทำให้ลูกรักตัวนึงของวีตาย สาเหตุเพราะว่ามันดิดว่าดอกมะม่วงคืออาหารปลาผสมสาหร่ายสไปรูริน่า (สีเขียวๆ) 16% ของวีวันก็เลยสวาปามซะจนไม่ย่อย (ย่อยก็แปลกแล้ว ยางนะนั้นเหนียวจาตาย) ทำเอาเศร้าไปหลายวัน เลยต้องเอาเค้าไปพักผ่อนชั่วนิรันดร์ที่สุสารปลานั้นเอง

ดีนะที่ปลาคาร์ฟเป็นปลาตระกูลปลาไนซึ้งเป็นปลาผิวดิน ไม่ใช่ปลาผิวน้ำเลยไม่กินอาหารผิวน้ำที่ไม่รู้จัก แต่ถ้าจมลงไปมันก็กิน เฮ้อ ไปแล้วบัตเตอร์ไฟร์ ลองฟินสีแดงสดใสของข้าพเจ้า เพราะเป็นเลือดผสมปลาทองเลยเป็นสาเหตุให้มันผิวน้ำ ตายอนาถ

งื่มๆ พักนี้พอคิดว่าจะได้ไปเรียนเกมมัลติมีเดียร์เลยคิดโปรเจคไร้สาระอย่างมหาศาลเอาไว้เป็นเกมส์ออนไลด์ อีกอย่างเห็นทีมของหมาลัยไหนเนี๊ยะหล่ะทำออกมาชนะประกวดด้วย ถึงไม่ใช่ออนไลด์ก็เถอะแต่ก็เป็นกำลังใจได้ดีมาก

อื่มๆ รูจักเกมส์ออนไลด์สายเลือดไทยที่ยังโครสเบต้าอยู่รึเปล่า ชื่อเฉยนิดๆ ชื่อ "ไท" ออนไลดื ภาพก็สวยดีนะ เป็นเกมส์คนไทยด้วย อยากหนับหนุนเหมือนกันแต่เซิฟปิดบ่อยาก -*- พอคิดว่าคนไทยก็ทำได้ วีก็น่าจะทำได้สิน่าก็เลยร่างโปรเจคคราวๆไว้เอาไปเอามายังกะคู่มือเกมส์ออนไลดใหม่เลยหล่ะ 555+

เอาหล่ะหมดเรื่องไร้สาระแล้ว ไว้จามาเล่าต่อนะ ปายนอน-*-